Anton Webern był austriackim kompozytorem i uczniem Arnolda Schoenberga, którego twórczość skupiła język muzyki XX wieku na esencjalnej precyzji i klarowności wyrazu. Jego krótkie, precyzyjnie skonstruowane utwory, zarówno kameralne, jak i orkiestrowe, operują oszczędnymi środkami, wykorzystując punktowe motywy, ciche fragmenty i subtelne niuanse brzmieniowe. Webern rozwijał dodekafoniczne idee Schoenberga w kierunku maksymalnej koncentracji, tworząc muzykę, w której każdy dźwięk ma znaczenie, a rytm i barwa stają się nośnikami ekspresji. Pomimo skromnej formy, jego kompozycje cechuje niezwykła precyzja, wewnętrzna logika i niemal niematerialna poetyka, nadając im intensywność i subtelny dramatyzm w obrębie zredukowanego języka muzycznego.