Muzyka popularna o charakterze eksperymentalnym rozwijała się na obrzeżach rocka i popu, świadomie zrywając z tradycyjną formą piosenki, regularnym rytmem i przewidywalną harmonią. Artyści tego nurtu traktowali dźwięk jak tworzywo do badań i prowokacji, łącząc elementy rocka, muzyki elektronicznej, taśmowych manipulacji oraz wpływy awangardy i muzyki współczesnej. Charakterystyczne są tu zdeformowane struktury utworów, absurdalny lub fragmentaryczny wokal, nietypowe instrumentarium oraz ironiczne podejście do kultury masowej. Zamiast emocjonalnej bezpośredniości dominują dystans, konceptualność i niepokój, a sama muzyka często balansuje między sztuką dźwięku a performansem. Ten nurt odegrał istotną rolę w poszerzaniu granic muzyki popularnej, pokazując, że eksperyment i radykalna forma mogą funkcjonować także poza akademicką awangardą.