Béla Bartók był węgierskim kompozytorem, pianistą i etnomuzykologiem, który połączył późnoromantyczne tradycje z muzyką ludową Europy Środkowej, tworząc własny język XX-wiecznego modernizmu. Jego symfonie, utwory kameralne, cykle fortepianowe i pieśni łączą żywiołową energię rytmów ludowych z dramatycznymi kontrastami i nagłymi zmianami nastroju. W jego muzyce obecny jest witalizm – pełna energii dynamika i puls rytmu – oraz pewna „brutalność”, wyrażona w gwałtownych akcentach, ostrej harmonii i mocnych uderzeniach, które nadają utworom surowy i intensywny charakter. Bartók łączy monumentalne frazy z bardziej lirycznymi fragmentami, tworząc dzieła rytmicznie złożone, pełne napięcia i niezwykle wyraziste.