Muzyka elektroniczna XX wieku to nurt oparty na syntezatorach, taśmach magnetofonowych, komputerach i innych elektronicznych źródłach dźwięku. Już od lat 50. i 60. twórcy eksperymentowali z brzmieniem, rytmem i strukturą utworów, tworząc nowe dźwiękowe krajobrazy zamiast klasycznych piosenek. Ważnym elementem była przestrzeń brzmieniowa i manipulacja czasem, co pozwalało na powstawanie zarówno medytacyjnych, ambientowych pejzaży, jak i dynamicznych, rytmicznych eksperymentów. Twórcy często sięgali po wpływy muzyki klasycznej, awangardowej i etnicznej, łącząc różne style i kultury w innowacyjne kompozycje. Muzyka elektroniczna XX wieku skupiała się na tworzeniu wyjątkowego nastroju i emocji. Stała się ważnym polem eksperymentów, które wciąż inspirują współczesnych twórców.