Folk XX wieku to gatunek muzyki, który wywodzi się z tradycyjnych pieśni ludowych, ale w ciągu stulecia został przekształcony i przystosowany do współczesnych form wyrazu. Zachowując akustyczne fundamenty – gitarę, skrzypce, flet czy harmonijkę – artyści folkowi zaczęli wprowadzać nowe aranżacje, eksperymentować z harmonią, rytmem i strukturą utworów, a także czerpać inspiracje z jazzu, rocka, bluesa czy muzyki elektronicznej. Utwory folkowe pozostały melodyjne i przejrzyste, ale zyskały większą złożoność i ekspresję, często przybierając charakter refleksyjny, liryczny lub melancholijny. Muzyka folk XX wieku zachowała swoją kameralność i intymność, kładąc nacisk na autentyczność wykonania i bliski kontakt z odbiorcą, jednocześnie stając się przestrzenią twórczych eksperymentów i indywidualnego wyrazu artystycznego. Dzięki temu gatunek łączy głębokie zakorzenienie w tradycji z otwartością na nowe inspiracje, tworząc muzykę osobistą, poetycką i uniwersalnie przystępną, która oddziałuje zarówno emocjonalnie, jak i intelektualnie na słuchaczy.